Het Verhalenboekje

Dit is het verhalenboekje over onze honden en wat wij met ze beleven.

Toen op 16 maart 2008 onze website online ging moest ik wel even huilen, bij het zien van alles waar ik reuze trots op ben en wat bij ons leven hoort.

Ten eerste wil ik Martijn bedanken voor het ontwerpen van onze website en onze buurman Bert voor het maken van de foto’s. Ook wil ik onze dochter Tamara bedanken, die alle aanpassingen op de site doet en die waneer wij met onze newfy’s show gaan lopen altijd oppast op onze andere honden die dan thuisblijven. Soms gaat ze ook met me mee, dan blijft mijn man Piet thuis. Mijn dochter haar liefde voor de honden is net zo groot als onze liefde voor de honden. Gino de Golden Retriever is van haar en ik ben de trotse oppas oma van Gino, die opgroeit met onze newfy’s en de beste vriendjes met elkaar zijn. Lieve dochter wij houden van jou en zijn reuze trots op jou.

Ook wil ik Anita en René speciaal bedanken, daar waar onze Bayluna is geboren. Ik kan altijd op jullie rekenen bij vragen en advies dat ik nodig heb en waar ik veel van leer en nog leer .Lieve Anita en René jullie hebben een speciale plaats in ons hart, bedankt!

Ook wil ik Arie en Margit speciaal bedanken, daar waar onze Boemba is geboren, voor het geven van advies. Ook jullie hebben een speciale plaats in ons hart, bedankt!

Verder alle newfy vrienden die net als ons hun passie delen met shows, waterwerk, wandelingen enzovoort veel liefde ,zorg,blijdschap, vreugde maar ook dat van verdriet kent.

Heel veel plezier en succes bij alles wat jullie doen met
de Newfoundlander! Een hond met een ontelbaar aantal goede eigenschappen en een gouden karakter.
Een hond om van te houden!!

Showverslag Dogshow Eindhoven

Het showjaar is weer begonnen...

Zondag 10 februari 2008

Boemba hebben we ingeschreven in de jongehondeklasse en
Bayluna in de openklasse. Ze worden gekeurd door Mevr M.Holem-Hansen(DK).

Zondagmorgen zijn we om half 5 opgestaan. Zaterdagavond heb ik de koffer en de rest al klaargezet. Onze twee meiden zijn er helemaal klaar voor en zo gauw ik de koffer pak hebben ze al door dat ze weer weg gaan. Ze zijn dan niet te houden. Voor Bayluna is het helemaal spannend, want zij gaat voor het eerst weer mee. Het valt voor beiden niet mee als ze tegelijk in de ring staan. Ik ben benieuwd hoe ze het gaan doen. We zien wel, maar het blijft toch altijd spannend. Dan samen in de auto op weg naar de show. We rijden samen met vrienden , zij gaan ook mee om hun newfoundlander te showen.

We moeten nog wel een poosje wachten, maar we maken het wel gezellig en hebben wat gein erbij. Eerst worden de reuen gekeurd en dan zijn wij aan de beurt.

Eerst is BoemBa aan de beurt, ze krijgt een uitmuntend. Dan moet Bayluna, haar moeder Alice staat ook in de ring samen met René. Dat vind ik gaaf om te zien, moeder en dochter. René en ik maken nog want geintjes en dan is het haar beurt. Ze doet het heel goed en staat prachtig, ook zij krijgt een uitmuntend. Want ben ik toch trots op mijn meiden, ik gaf ze een dikke knuffel.

Goed gedaan meissies!!

(Bayluna en haar moeder Alice)

Showverslag Lingen (Duitsland)

19 april 2008...

Zaterdagmorgen op tijd opstaan, alles is weer ingepakt. Boemba en Bayluna staan alweer gek te doen. Odin jankt en piept, want ze weten het precies, erg gaat weer wat gebeuren. Wij zijn er klaar voor, alleen weet Bayluna nog niet dat zij niet mee kan, want ze moeten nu beiden in de openklasse geshowt worden.

Voor Boemba is het de eerste keer in de openklasse en in Duitsland. Tot vandaag kon ik ze dus nog beiden meenemen. Ik heb Bayluna en de andere newfy's een dikke knuffel gegeven. Boemba wou graag mee in de auto. De rest blijft dus thuis achter en staan in een rijtje naast elkaar voor het raam te staren. Samen met kennissen en Butler, een bruine newfoundlander, gaan we richting Lingen.

Toen we er waren hebben we eerst een plaats gezocht in de tent. We moesten buiten showen, het was zo koud! Er waren nog meer newfy's die wij kennen, zoals Olivier Bommel, Romanov, Bikkel, Butler, Kaysa, Danai, Jolly enz. Elkaar allemaal even begroeten en bijkletsen. Ook de newfy's begroeten elkaar.

De show begint... Eerst zijn de reuen, onze vrienden halen goede resultaten. Dan zijn wij aan de beurt. Boemba mag de ring in, even mooi neerzetten en een rondje lopen met z'n allen. Dan mag ze bij de keurmeester komen, ze begint met de keuring en we mogen weer een rondje lopen, even weer staan en we mogen de ring verlaten.

Boemba deed het voortreffelijk en ik zei tegen haar; "Goed gedaan meissie!!" We moesten even wachten tot alles was gekeurd. We mogen weer komen en van sommigen neemt ze afscheid. Wij mogen blijven staan. Ik wist toen dat we in ieder geval geplaatst zouden worden, maar nog niet op welke plaats. De keurmeester, mevrouw K. Butenhoff-Taufetshöfer bekeek de honden aandachtig, nog even betasten en we moeten nog twee rondjes lopen. Dan geeft ze de plaatsing 4, 3 en terwijl we nog lopen wijst ze nummer 2 aan. Yes, wij zijn nummer 1!! Ik kon het niet geloven en gaf Boemba een dikke kus, blij dat ik was!! Vorzüglich 1 CAC, we krgen een prachtige beker! Wat was ik trots op haar! Toen moesten we opnieuw de ring in met de teefjes, die ook de eerste plaats hadden gekregen. Weer moesten we een rondje lopen en we werden weer nummer 1 met CACIB! Toen kon ik mijn tranen niet meer tegenhouden, dit had ik niet verwacht. Ik was helemaal van slag van blijdschap en we kregen een mooie medaille. Nou Boemba, wat een gekus was dat en wat was ik toch trots op haar! Het overviel mij zo dat ik helemaal de kluts kwijt was, maar ik zag Jos staan, de trotse eigenaar van Olivier Bommel en Romanov.

Ik had mijn berevest aan en net toen ik bijna bij Jos was wuifde de ringmeester van; Kom nou! Ik deed mijn vest weer uit en en dacht; "Wat nu?" Toen had ik het door. Er stond al een mooie reu in de ring, dus ik ben er naast gaan staan. We moesten weer een rondje lopen. Toen we op de helft waren stak de keurmeester haar wijsvinger naar boven. Boemba en ik werden weer 1e en we kregen BOB! Wat er dan door je heen gaat is met geen pen te beschrijven. Ik ging maar weer staan achter het bordje nummer 1 en we kregen weer een mooie beker overhandigd door de keurmeester.

Toen moesten we een ererondje lopen, toen ik op de helft was sprong ik in de lucht. Ik dacht echt wat overkomt ons nu en ik vertelde Boemba hoeveel ik van haar hou en dat ik zooo trots op haar ben. Toen uitleg gekregen van Jos en toen naar de erering. Daar stonden zoveel hondenrassen. Daar werden wij niet uitgekozen, maar mijn dag kon niet meer stuk!

Lieve Boemba, bedankt dat ik dit met je mag delen!

Onderstaand gedicht is speciaal voor Anita & Alice de Newfy.

Anita & Alice (moeder van Bayluna)

Your like the Sun

You gave me light
I never knew this kinda love could feel so right
whenever you're close to me
you´re like the sun
you feel like the sun
you´re voice is warm and soft
and everyday you´re telling me
l am the one
who makes you shine
and I know
whenever you want me to
l´ll go
and even when your not with me
l feel you there
l only have to look and see
and l´ll know where
when l´m holding you
the world can stop it´s turning
youre always gonna pull me trough
and l won´t be returning

whenever your close to me
you´re like the sun
you keep me warm
you telling me
when l`m in jour arms
we can be anywhere
your like the sun
l am the one who makes you shine.

Lieve Anita,

Vrienden zijn speciale mensen
die een bijzondere plaats innemen
in iemands leven.
Vrienden zijn die mensen
die je in je hart raken
en ieders leven blijer maken.
Bedankt dat jij er bent!

Showverslag van Luxemburg en Magedeburg..

Het is vrijdagavond 09 mei 2008, alles staat klaar voor het grote vertrek naar Luxemburg. We vertrekken om 01.00 uur samen met kennissen en Butler, de bruine Newfoundlander.

We zijn twee keer gestopt om de benen even te strekken, een bakkie koffie te drinken en Boemba en Butler te laten plassen. Om halfzeven ‘s morgens arriveerden we in Luxemburg, waar mevrouw L Mach keurde. Na lang wachten waren wij aan de beurt, Boemba showde weer prachtig en dat werd beloond met een Uitmuntend 1 en C.A.C.L .Na nog een tijdje gewacht te hebben werd ze ook nog mooiste bruine teef! Onze dag kon niet meer stuk, maar het was inmiddels al half 6 toen we klaar waren. Toen moesten we ons nog gaan voorbereiden op de show in Magdeburg. We hadden nog een hele rit voor de boeg! We hadden gedacht dat we iets eerder klaar zouden zijn in Luxemburg, zodat we rond half 8 in Magdeburg zouden aankomen, maar dat werd uiteindelijk 01.30 uur. Dat viel dus tegen, maar het hotel dat we hadden geboekt was prachtig! Boemba sliep bij ons op de kamer hahaha, anders ga ik echt niet. We vielen gelijk in slaap. Om 07.00 uur moesten we alweer opstaan, maar na een goed ontbijt konden we er wel weer tegen.

De omgeving in Magdeburg was prachtig! Het was een warme dag, we hadden ons tentje opgezet en we waren er weer klaar voor.

De Newfoundlanders werden gekeurd door de heer W. Gullix en weer behaalde onze Boemba 1 uitmuntend Reserve C.A.C .
Toen alles maar weer inpakken en op naar huis toe, de tank nog even vol gooien. We waren nog maar net 20 minuten onderweg, toen Piet aan mij vroeg; Ruik jij ook rubber? Ik beantwoorde dat met een ja. Maar ja ik dacht zal wel iets buiten zijn, want de auto had net een grote beurt en APK keuring gekregen. Nou het begon toch wel iets meer te stinken en ik zei tegen Piet dat hij de auto maar even aan de kant moest zetten en mits ik het zei hield de auto er mee op!!!! Jeetje nou met toeval kwam Mark langs rijden (hij heeft een hondenschool en is keurmeester waar wij ringtraining doen met Boemba & Bayluna). Hij dacht wat een bekende auto en toen zag hij aan de stickers die op onze auto zitten, met de namen van onze newfy’s, dat wij het waren.

Hij heeft de volgende afslag genomen en is naar ons toe gekomen, omdat het warm weer was maakte hij zich zorgen om de honden, zij moesten dan zo lang in de auto of langs de kanten staan. Ik had onze Boemba al uit de auto gehaald omdat ik doodsbang was dat er iemand achter op de auto zou knallen. Het zal je maar gebeuren, met de snelheid die ze daar rijden. Het lijken wel bromtollen die langs je heen vliegen, dat kun je niet afkijken.

Ik ben vervolgens samen met Boemba bij Jennemiek en Butler in de auto gaan zitten en we zijn van de snelweg af gegaan om een lekker stukje schaduw op te zoeken. Mark had al gebeld naar een garage, hij kan vloeiend Duits en de hulp kwam er aan. Uit eindelijk waren wij om 22.30 uur thuis. Toen is onze dochter met een kennis naar Duitsland gereden om Piet en Jurrie op te halen, zo’n beetje 375 km. van ons huis vandaan hahahha, klein tippie toch. Zij waren om 00.30 uur weer thuis. De auto kon niet meer worden gemaakt!!!!!!! Dus een spannend en druk weekend, maar met een prachtig resultaat. Piet en ik willen iedereen bedanken die ons geholpen hebben!!!!!! BEDANKT ALLEMAAL!!!!!!!!

Liefs Pieter en Roelinke

Klik hier voor meer verhalen